Een gezicht dat de scène draagt

03 — Over mij

Rust op het podium, opgebouwd in de praktijk

“Ik neem de woorden, maar ook de stiltes mee naar elk podium.”

Als jong meisje stond ik voor de spiegel te acteren met zelf bedachte scenario's: kijken of het me lukte om op commando te huilen, stemmetjes en accenten nadoen, zingen alsof ik in een studio stond of voor een grote zaal. Op de basisschool mocht ik meespelen in een film (De Schooltas, voor een jubileum van de voormalige Gemeente Schermer). Mijn mooiste herinnering blijft de eindmusical in groep 8: twee hoofdrollen en een bijrol in een klas van tien kinderen — ik had de tijd van mijn leven.

Daarna kwam het besef dat acteren van huis uit geen carrière kon zijn. Ik groeide op in een gelovig gezin; gezien worden paste niet in het plaatje. Op mijn achttiende verliet ik dat geloof, met alle gevolgen van dien. Ik heb daarna een succesvolle carrière opgebouwd in de corporate wereld en ben dankbaar voor het professionele zelfvertrouwen dat ik daar ontwikkelde — vooral in presenteren en schrijven. Maar ik wist altijd dat het niet mijn droom was.

Inmiddels volg ik een opleiding gericht op holisme en psychologie. Ik ken veel verschillende werelden en kan me makkelijk inleven in uiteenlopende perspectieven. Podiumervaring bouw ik nog op; mijn levenservaring is mijn kracht.

Nu is het tijd voor een sprong in het diepe: tijd om de creativiteit te gebruiken die veel te lang geparkeerd stond omdat 'serieuze' zaken altijd voorrang kregen.